Teknolojiyle doğan kuşak niçin geçmişi arıyor: Z kuşağının akıllı telefonsuzluk özlemi… Bu durum bir retromania* değil

Z nesli (1997–2012 ortası doğanlar), akıllı telefonlar ve toplumsal medya ile büyüyen birinci kuşak. Yani hayatlarının büyük kısmı daima çevrimiçi olmakla geçti. Buna karşın bugün bir kısmı: Telefonu olmayan partilere gidiyor, plaklar, sinema kameraları üzere analog nesnelere ilgi duyuyor. Dijital detoks ve daha sakin bağlantı arayışında üzere trendlerle geçmişe hasret gösteriyor. Bu durum bir “retromania” (pop kültür geçmişini aramak ) değil, yalnızca estetik tercih; birçok genç dijital çok yüklenmeden uzaklaşmak, daha gerçek ve dikkatli bir hayat stili aramak istiyor.

“HİÇ YAŞAMADIĞIM PERİYODU NEDEN SEVİYORUM”

Courrier International’ın haberine nazaran tahlil, bunun iki temel nedeni olduğunu öne sürüyor:

1. Yarın umudu eskisi kadar güçlü değil

Z nesli, süratle değişen iş piyasası, ekonomik belirsizlik ve iklim derdi üzere faktörlerle büyüdü. Bu yüzden geçmiş, daha inançlı ve “daha basit” üzere algılanıyor.

2. Kültürel üretim nostaljiyi besliyor

Dizi/film tekrar çekimleri, eski müzikler ve retro estetik toplumsal medyada daima öne çıkıyor. Gençler hiç yaşamadıkları 90’lar ve 2000’leri “cool” buluyor.

*Retromania, bolluğun yoksulluğu hakkında Simon Reynolds’ın yazdığı bir kitap. Pop kültürünün kendi geçmişine bağımlılığını ve eski kalıpta sıkışıp kaldığına dair kanıyı ele alıyor. Alışveriş merkezlerinde, cep telefonu reklamlarında, bilgisayarlarımızda çalışırken art planda MP3 ses formatındaki pop müzik, bugünlerde her yerde. Bu yaygınlığın, şaşırtma yahut hal değiştirme yeteneğini frenlediği düşünülüyor. Müziği dolaştırma ve ona erişme sürecinin, onu dinleme pratiğinden daha heyecan verici hale geldiği tabir ediliyor.