Silivri cezaevinde anahtar skandalı
Silivri’deki Marmara Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’nda yaşanan “anahtar” savı kamuoyunda tartışma yarattı. Avukat Baver Karakuş, aracının anahtarını X-Ray noktasına bıraktıktan sonra çıkışta bulamadığını, kamera kayıtlarında anahtarın Ruşen Çakır tarafından alındığının görüldüğünü ve saatlerce soğukta mahsur kaldığını öne sürdü.
Kamera kayıtlarında, Ruşen Çakır’ın anahtarı İsmail Saymaz’ın yanında X-Ray noktasından aldığı görülürken, Çakır anahtarı çıkışta Saymaz’a uzattığını fakat Saymaz’ın “benim değil” demesi üzerine anahtarı geri getirmeden oradan ayrıldığını söyledi. Daha sonra İsmail Saymaz’ın, anahtarın teslimi için Karakuş’a bir kanal çalışanının telefon numarasını verdiği tabir edildi.
Karakuş, Silivri’de aracının anahtarlarını alıp giden Ruşen Çakır ile ortasında geçen olayı toplumsal medya hesabından şu sözlerle paylaştı:
“Marmara Kapalı Ceza infaz Kurumu 9 No’lu (Silivri) Cezaevinde Mercedes otomobilimin anahtarı çalındı. 3 saat boyunca eksi derecede soğukta nasıl mahsur kaldım oynat bakalım misali okuyun bakalım.
Çarşamba günü Marmara Ceza İnfaz Kurumu 9 No’lu Yüksek Güvenlikli Cezaevindeydim. En son X-Ray noktasında vazifeli memur; “Araç anahtarı içeri alınmaz.” dedi. Olağanda de X-ray üstüne koyuyoruz. İçeri geçiyoruz.
Aracımın anahtarını X-Ray aygıtının üstüne koydum, müvekkillerimle görüşmelerimi yapmaya gittim.
Saat 17.00’de çıktım. Anahtarımı almak için döndüm. Ve anahtarım yok. Bildiğin anahtarım yok. Şoktayım.
Her yer arandı. Taban köşe, alt-üst, sağ-sol. Ve asla anahtarım yok. Mesai bitmiş. Dışarısı buz. Montum otomobilde. Sonunda rica minnet yalvar yakar kameralara bakıldı.
Kamera kayıtlarında şu net biçimde görülüyor.
Ben çıktıktan sonra, İsmail Saymaz diye birinin yanında Ruşen Çakır denilen şahıs X-Ray’in üzerinden benim anahtarımı alıp gidiyor.
Çantam otomobilde, telefonlarım otomobilde, param, kartlarım her şeyim otomobilde. Silivri buz üzere, bildiğin ellerim buz falan. İki küçük çocuğum var (1 ve 3 yaşında)
Tam bu sırada “başkanım, vekilim” sesleriyle bir küme çıkıyor. Dedim aha vallahi bunlar da CHP’li. Kesin birbirlerini tanıyorlardır. Seslendim.
“Pardon beyefendi bakar mısınız dedim?” “Buyrun” dedi.
“Ruşen Çakır denilen bir şahıs varmış. Tanıyor musunuz?” dedim.
Neden dedi, başladım durumumu anlatmaya, herhalde bilmeden aldı. Kendi aracının anahtarıyla karıştırdı, rica etsem arar mısınız dedim.
Sonra CHP İzmir Milletvekili olduğunu ve isminin da Mustafa Balbay olduğunu öğrendiğim milletvekili Ruşen Çakır’ı aradı.
Mustafa Balbay sormaya başladı;
“Sende diğer yabancı bir anahtar var mı Ruşen” dedi.
Ruşen Çakır çok rahat bir formda “Evet” dedi.
Peki neden aldın? Ve geri getirmedin.
“Çıkarken aldım İsmail Saymaz’ın zannettim. Aşağı inince ona uzattım al diye sonra o da benim değil diyince devam ettim gittik.”
Peki bayan burda anahtarsız, parasız, montsuz, havada buz üzere biliyorsun. Nasıl olacak? Dedi Balbay.
Çakır “Banane. Maslaktayım, çok istiyorsa gelsin burdan alsın kanaldan.” dedi
“Olur mu o denli şey kameralardan aldığın görünüyor. Getirmelisin.”
Getirmem. Uğraşamam sakın numaramı da verme dedi.
Silivri’de anahtarsız ve parasız, kartsız, montsuz kalan ben, Maslak’a gideceğim,
anahtarımı kendisinden rica ederek alacağım, sonra tekrar Silivri’ye döneceğim. Otomobilimi alacağım.
oradan da tekrar meskenime gideceğim. Güler misin ağlar mısın?
Üstelik telefon numarası da vermiyor. Bir taksiciye verecekmiş, taksici beni bulacakmış.
Gel gör ki her gün ekranlarda, köşe yazılarında, hak-hukuk-adalet isteyen bu şahıslar; bir bayanın o soğukta, konutta 2 küçük çocuğum var demesine karşın,
bırakın bir kusura bakma demeyi, ayaklarına köle üzere çağırıp, rezilliklerini kapatmak yerine kendilerini padişah zannediyorlar.
4 saat boyunca anahtar bekliyorum. İsmail Saymaz komik bir biçimde bana kanal çalışanının numarasını veriyor. “Siz birilerinden arayıp ulaşın diyorlar.”
Anahtar nihayet geliyor. Saat 21.00’den sonra.
Şimdi soruyorum; “Hak, hukuk, adalet” diye bağıranlar,
bir bayanı bu durumda bırakırken hiç mi utanmıyor?”
