Özel ilk kez oy oranı açıkladı

CHP Genel Başkanı Özgür Özel, SÖZCÜ TV’de ‘Liderler Özel’ programına konuk oldu. Özel, gündeme ait çarpıcı değerlendirmelerde bulundu.

Partisinin anketlerdeki son oy oranına ait açıklamalarda bulunan Özel, “Bizim ölçme-değerlendirme sistemimiz, kim kimi arıyor bilmeden, mahallî idare karnemizi çıkaran şirketlerden gelen aylık raporlara dayanıyor. Bu raporlarda kararsız seçmen dağıtılmadan CHP yüzde 34 ile 35 civarında görünüyor. Kararsızlar biraz zorlanarak dağıtıldığında Tayyip Bey’in ‘Belediyeleri silkeleyin’ dediği üzere ‘Bu pazar seçim olsa oy verir misin?’ diye soruluyor. ‘Veririm’ diyenlere ‘Kime verirsin’ diye zorlanıyor. Orada yüzde 39–41 bandındayız” dedi.

Özel’in, Sözcü TV’ye yaptığı açıklamalardan öne çıkan sözler şöyle:

– Sahiden 2023 yılı, en büyük ıstırabın yaşandığı yıldı: 14 ve 28 Mayıs seçimleri. Sonra 5 Kasım kurultayımızla birlikte bir umudun yılı oldu. 2024 ise bir muvaffakiyet, bir zafer yılıydı. Partinin 47 yıl sonra birinci parti olmasıyla, Türkiye nüfusunun yüzde 65’ine hizmet edecek belediye liderlerimizin vazifeye gelmesiyle..

– 2025 yılına büyük umutlarla girmiştik açıkçası. Umudumuzu yükseltecek çok şey de vardı. Yıl sonunda anket çalışması yapmıştık; Kasım–Aralık aylarında, anketle ölçülebilecek boyuttaki bütün belediyelere baktırdık. Toplamda belediye başkanlığından memnuniyet oranımızı yüzde 59 bulduk. AK Parti de kendi belediyeleri için yüzde 61 bulmuştu esasen.

– Aslında ne olduysa galiba ondan sonra oldu. Bir karar verdiler ve dediler ki: “Bunlar iktidara yürüyor.” Hem de bizim yürüdüğümüz üzere, İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nden iktidara bir yürüyüş var. Belediye başkanlığının başarısıyla var. Kaldı ki geçmişte onların belediye başkanlıklarından iktidara yürüyüşleri, bizim kazandığımız belediyelere bakınca çok daha sonluydu. Bizim belediyelerde ise yalnızca bir Ekrem İmamoğlu yok; Mersin’i, Adana’sı, Antalya’sı var, Türkiye’nin dört bir yanı var. Bir de AK Parti’nin kendileri açısından kaybetmeyi hayal dahi edemedikleri vilayet ve ilçeleri aldık. Bu onları çok rahatsız etmiş olmalı.

– Aslında 2025 yılı bir akınla başladı. Akın Gürlek’in İstanbul Cumhuriyet Başsavcısı’na atanması, Esenyurt’a kayyum atanması, Beşiktaş operasyonu… Bu türlü başladı ve bir uğraşın içine girdik. Ocak ayında, bizi de rahatsız eden bir dizi atak oldu. Yirmi yıl öncesinden Ekrem Başkan’ın daire sattığı insanlara “Açıktan para verdin mi?” diye sorarak başladılar.

– Biz de bütün heyetlerimizi peşi sıra topladık ve Ocak ayının sonlarında dedik ki: “Madem o denli, biz de Cumhurbaşkanı adayımızı erken belirleyelim. Hem Türkiye erken seçim gündemine girsin hem de biz adayımızı belirleyelim ve yürüyelim.”

– Biz ön seçim kararı aldık. Onlar da kararlarını aldılar. Ön seçimin yapılacağı günün bir gün öncesinde diploma iptali geldi. O günün sabahında, şafak vakti Ekrem Başkan’ın meskenine binlerce polisle geldiler. Sonra bizim ön seçim günümüzde, dört gün boyunca adeta mafya işleri gibi… Mafyada bu türlü manalı iletiler olur ya; ön seçimden dört gün evvel gözaltına alıyor, dört gün tutuyor. Biz sandık koyduğumuz gün, onu Silivri’ye koyuyorlar. Sandıklar açılırken Silivri’nin kapıları kapanıyor.

– Evet. Bakın, sona geleyim. Mesela dava ne vakit? 9 Mart. 9 Mart ne gün? Recep Tayyip Erdoğan’ın Siirt’ten milletvekili seçilip Başbakanlığa gittiği gün. Yani işleri güçleri sayıyla, günle, bilinçaltına ileti vermek, ayar vermek. İtalyan mafyasının sembolik iletilerini kendine benimsemiş, çakma mafya teknikleriyle memleketi yönetiyorlar. Sahiden olacak iş değil.

– Ekrem Başkan’ı o gün tutukladılar lakin birebir gün 15,5 milyon insan sandık başına gitti ve çok kıymetli bir iş yaptı. Biz Şubat ayı boyunca 1 milyon 300–400 bin civarındaki üyelerimize davet yapmıştık: “Gelin, kaydolun, oy kullanın; gel, seç, tarihe geç” demiştik. Son dört günde de üyelerimize “Haberdar edin, teşvik edin, sandığa kadar eşlik edin” diyerek muazzam bir kampanyaya dönüştü bu iş.

– 23 Mart günü 15,5 milyon insan Cumhurbaşkanı adayını belirledi. Bunu şu açıdan çok önemsiyorum: Bugün fark edilmiyor olabilir ancak ileride Türkiye’de cumhurbaşkanı adayları ya da yine parlamenter sisteme dönüldüğünde başbakan adayları, parti genel liderleri belirlenirken artık kolay kolay geri dönülemeyecek bir eşiğe geldik.

– Sandık kıymetli, ön seçim değerli ancak artık milletin önüne konuyor. Bu cumhurbaşkanlığı sistemi devam etsin; biz artık cumhurbaşkanı adayımızı milletin belirlemesinden geri dönemeyiz. Rakiplerimiz de bunun gerisinde kalamaz. Bakmayın artık; bir tarafta Tayyip Erdoğan var, doğal aday. Ancak bu, Türkiye demokrasisinin bir kazanımıdır.

– Halk yoklamasını biz yıllar evvel tüzüğümüze yazdığımızda, bu çok ileri bir adımdı. Nasıl olacak biz de bilmiyorduk. Lakin dünyada halk yoklamaları varmış; bir gün biz de yaparız diye yazmıştık. 19 Mart günü karar verdik, 23 Mart günü halk yoklaması yaptık.

‘ÖNCE FERDİ, AKABİNDE GÜLŞAH’IMIZ GİTTİ’

– Ferdi Zeyrek benim çocukluk arkadaşım. Çocukluğumuzdan beri bizimle birlikte olan Gülşah da, Manisa’da bizim doğduğumuz, Ferdi’nin de benim de doğduğu Şehzadeler ilçemizin belediye başkanı seçilmişti. Seçimden üç ay sonra kitle tedavisi, ameliyat, tedavi derken bir daha nüksetti. Ferdi o gün çok tasalıydı: “Abi, bugün durumu makûs; nüksetti, sakın üzücü bir şey olmasın” diyordu. Derken evvel Ferdi gitti. Akabinde Gülşah’ımız gitti.

– Güney Pak, Manisa’da daire liderimizdi. O da dört-beş yaşındaki kızını bize emanet edip gitti. Partimizin yıllardır yükünü çeken, çiçeklerimizi aldığımız, aylarca yıllarca çiçek-çelenk parası bekleyen Dilek Hanım var. Onun da tek evladı hayata gözlerini yumdu. Yani büyük acılar. Acılar. 2026’ya girdik. Manisa Büyükşehir Belediyesi’nin Alaşehir’deki koordinatörünü de tekrar kalp krizinden kaybettik. Bu vefatlar hepimizi kahretti. Natürel bu ortada Altan abiyi de hatırlamak lazım. Çok sayıda partilimiz, evvelki vilayet liderimiz, milletvekilimiz… Hangisini saysam, daima bu türlü acılarla dolu bir yıl oldu.

– İpek’e vakit ayırma sorunu var. İpek 2001 yılında doğdu. Ben 2007 yılında Ankara’ya geldim. O günden beri esasen Türkiye’ye ziyan verilmesine karşı bir çabamız var. Sağ olsun, İpek çok olgun bir çocuk. Anneye, babaya, aileye karşı çok anlayışlı. Ayda bir gün yetişebilirsek yetişiyoruz, fırsat buldukça görüşüyoruz.

– Bir yandan bu yaşanan ıstırapları göğüslemek, bunlara dayanabilmek var; bir yandan da büyük bir uğraş gerekiyor. Şimdiye kadar 78–79 miting yaptık, meydanlarda aksiyonlar gerçekleştirdik. Koşturuyoruz, uğraşıyoruz. Artık bu iş bir siyasi rekabetten, siyasi gayretten çok bir varlık-yokluk sorununa döndü hepimiz açısından. Her şeyin göze alındığı, yasımızı tutmayı bile neredeyse ertelediğimiz, içimize gömdüğümüz bir sürece dönüştü.

‘ALTILI MASA GEÇTİ, ORAYA DÖNME NİYETİM YOK’

– Birincisi, Altılı Masa sorunu çok güzel niyetle ortaya çıkan, yola çıkan ama son evresinde parti içinde de tartıştığımız; elbette itirazlarımızı, öz tenkidimizi ve tenkitlerimizi yaptığımız ancak bunları 4–5 Kasım Kurultayı’nda bıraktığımız bir süreçtir. Esasen o kurultayda bu işi eleştirenler de savunanlar da vardı; o günün gündemiydi ve bitti. Artık oralara dönmeye vaktim yok.

– Lakin yapı esasen şöyle bir yapıydı: Ben CNN Türk’te canlı yayına katılmışım, referandum öncesi bana soruyorlar “Bu nasıl bir sistem getirir?” İktidar partisi diyor ki “iki partili sisteme dönecek.” Ben de diyorum ki: Bu sistem iki partili yapıya döner lakin yüzü ikiye bölünce elli elli olur; geride kalan için ittifak gereksinimi doğar, kimse kendini garanti görmez. Bu da kimi partileri güçlendirir lakin birtakım partileri de vazgeçilmez, kilit partiler hâline getirir. Sevecen Payzın’ın programında söylüyorum bunu. Kendisi de hatırlattı bana aslında. “Siz bu türlü demiştiniz” dedi.

– Geldiğimiz noktada sistemin kendisinin problemli ve arızalı olduğunu görmek lazım. Birinci uygulandığında yüzde 10 olan seçim barajı artık yüzde 7. %7’nin altındaysan mahrum lakin seçilmek için %51 gerekiyor. Bu, hem seçmen davranışı açısından hem de siyasi partilerin idaresi açısından epey şiddetli bir süreci beraberinde getiriyor.

– Biz nerede ayrıldık, nerede ihtar yaptık, nerede haklı çıktık, nerede öz tenkide muhtacız; bunları konuştuk. Gelecek seçimler açısından şunu söylüyorum: Birinci baştan bütün önderleri ziyaret ettiğimde de söyledim. Bazı seçimleri kazanırsınız, “iyi bir prosedür, devam edelim” dersiniz. Bazı seçimleri kaybedersiniz, “yanlış yaptık, terk edelim” dersiniz. Bu son seçim, doğruların ve yanlışların birlikte yapıldığı bir seçimdi. Doğruları devam ettirmek, yanlışlardan uzak durmak lazım.

– En büyük yanlışlardan biri şuydu: “Koalisyonlar periyodu sona erecek” denildi. Halbuki ben şunu söyledim: Koalisyonlar evvelden seçimden sonra konuşulurdu, artık seçimden evvel konuşulacak. Tam da o denli oldu. Bir seçim bitti, sonraki gün bir sonraki seçimin ittifakı konuşulmaya başlandı: Altılı Masa.

– Bu yapı şöyleydi: Evvel dört partiydi, sonra altı oldu. Altı koşucuyu belinden zincirle bağlayıp “hadi koşun” diyorsunuz. Herkes birbirine hem takviye hem mahzur oluyor. Uygun niyet var lakin fiiliyatta biri bir açıklama yapsa öbürünü zorluyor. Ayda bir önderlerin oturup daima idare sistemini tartıştığı bir yapı ortaya çıktı.

– Meğer 2300–2400 unsurluk bir mutabakat vardı. Lakin akılda kalan tek şey “güçlendirilmiş parlamenter sistem” oldu. Anadolu’ya gidiyorsunuz, vatandaş diyor ki “karnım aç”, siz diyorsunuz “parlamenter sistem.” İnsanların aklında “Bu altı önder seçimden sonra ülkeyi nasıl yönetecek?” sorusu büyüdü ve legal bir derde dönüştü.

– Bugün geldiğimiz noktada hiçbir siyasi önder “yeniden Altılı Masa kuralım” demiyor. Herkesin kendi kulvarında, kendi gücü nispetinde koşması; kendini halka anlatması gerekiyor. İttifak gereksinimi olursa, makul bir vakitte, seçim sathına girildiğinde konuşulur.Ama partilerin birbirinin listelerinden seçime girmesi ve sonrasında yaşananlar değişik bir şey. Şunu çok net söyleyeyim: Dün yaşanan olay kabul edilemez.

– Bir ittifak vardı, birlikte ülkeyi yöneteceğiz diye seçmenden oy alındı. İttifak içindeki geçişlere bir şey demem. Lakin Eskişehir’de AK Parti’ye ağzına geleni söyleyerek seçilen bir milletvekili, seçimden çabucak sonra AK Parti’ye gidiyor. 80 bin AK Parti aksisi oyu alıp AK Parti’ye götürüyor ve AK Parti de onu Eskişehir Büyükşehir Belediye Lider adayı yapıyor. Bu, seçmenle alay etmektir. Şunu da düzeltelim: “Daha kaç CHP’li” deniyor fakat AK Parti’ye katılanların büyük kısmı CHP’li değil. CHP listesinden seçilen Gelecek Partili ve DEVA Partili arkadaşlar. CHP’den seçilip giden bir kişi var; o da Mersin milletvekili.

– Aday olduğunda Mersin ayağa kalkmış, arkadaşlarımız itiraz etmiş, ikazlar yapılmış. Disiplin süreçleri işletilmiş fakat affedilmiş. En sonunda yandaş kanallara çıkıp “beni partiden atamazsın” noktasına gelmiş. Oysaki niyeti baştan belliymiş. AK Parti’nin transfer kampanyası var: Gelen milletvekiline bir devir garanti. Bu arkadaş da CHP’de ya da Mersin’de bir daha seçilme ihtimali olmadığı için bundan yararlanmış.

– Şunu açık söyleyeyim: CHP’nin genlerinden gelen, nitekim CHP’li olup da AK Parti’ye giden bir milletvekilimiz yok. Allah göstermesin, olursa o ızdıraba sıkıntı dayanırız.

– Transferlerden sonra bizimle temasa geçen olmadı. Lakin o görüşmelerle ilgili bir açıklık da kazandı. Yeni Yol Grubu’yla Gelecek Kümesi ortasında bir görüşme olduğu, hepsinin birden büyük bir parti çatısı altında birleşmeye yönelik hazırlıkları olduğuna dair bilgiler var. Onu kastediyor olabilirler. Bizimle temas yok.

– Bizim durumumuz şuydu: Allah rahmet eylesin, Hasan Bitmez vekilimiz kürsüde hayatını kaybedince küme düştü. Daha cenaze kalkmadan kümenin düşmesi… Buna gönlümüz razı gelmedi. Birkaç aylığına Ali Fazıl Kasap’ı verdik. O birkaç ay, bir yılı buldu, sonra geri döndü.- Bunu, o kümenin Meclis’te kelam hakları engellenmesin diye yaptık. Şu anda Meclis aritmetiğinde esasen 20 milletvekilleri var. Ayrıyeten partilerin bağımsızda duran ya da kendi bünyelerinde bulunan milletvekilleri de var. Takip edebildiğim kadarıyla buradan tahliller bulunacaktır. Tekrar bu türlü bir muhtaçlık olursa kıymetlendiririz. Bu konularda Cumhuriyet Halk Partisi hiç sınıfta kalmamıştır.

– Seçmen problemi ise şöyle… Bu, yasal düzenlemeyle çözülebilecek bir mevzu değil. Her yasal düzenlemenin bir hilesi, bir geriden dolanma yolu olur. Bu, bir anlayış sıkıntısıdır. “Ben ne diyerek oy aldım, artık neredeyim? Seçmenin oyunu buraya taşırken ona ihanet etmiş olur muyum?” Sorunun özü budur. Herkes bunu kendi vicdanında kıymetlendirecek.

– Lakin şunu söyleyeyim: Siyasi tarihimiz, yakın tarihten onlarca örnekle dolu. Ekrem İmamoğlu 13 bin 600 farkla kazandı, mazbatası iptal edildi. 45 gün sonra fark 806 bine çıktı. Bu hangi kampanyayla açıklanabilir? Ben alanda şunu gördüm: Hacı amca diyor ki, “Ömrüm boyunca size oy vermedim, bir daha da vermem lakin bir seferlik Ekrem’e vereceğim.” Neden? “Hak geçti evladım” diyor. Fatih’te bir bakkal… Bu örnekleri o 45–50 günlük süreçte hepimiz tekraren yaşadık.

– Bu millet çok farklıdır. En az kaygı ettiğim şey sandığın ortadan kaldırılmasıdır. Türkiye’de bu türlü bir ihtimal yok. Bu millet her şeye katlanır ancak Atatürk’ten emanet Cumhuriyet’in en büyük kazanımı olan sandığı bırakmaz. 15 Temmuz gecesi de bırakmadı. Kenan Cihan yüzde 93 oyla seçildi lakin işaret ettiği kişiyi değil, Turgut Özal’ı seçtiler. Tahakküme boyun eğmez bu millet. Tayyip Erdoğan’a ne kadar oy verdilerse, seçimi iptal ettirdiğinde de o kadar sert bir ders verdiler.

– 31 Mart’ta devletle millet karşı karşıya geldi ve millet kazandı. TRT iktidarın televizyonu oldu, Anadolu Ajansı bir ittifakın ajansı oldu. Bize bir dakika, onlara bin beş yüz dakika… Uzman çavuşları öteki ilçelerde oy kullandırıp geri getirdiler. Millet bütün bunları gördü ve “Bunlara ders vermek lazım” dedi.

‘AYDIN’DAKİ ANKETİ HAYATIMDA GÖRMEDİM’

– Aydın’da gördüğüm anketi hayatımda görmedim. Keşke bir sandık gelse. Dün Erdoğan’a da teklif ettim: Aydın’da, İstanbul’da belediye meclis çoğunluğu oyunlarıyla alınan yerlerde sandığı koyalım. Kazandığım seçimi tartışmaya açıyorum. Cüretleri varsa gelsinler.

– Aydın’da CHP’nin oyu yüzde 70’e yakın görünüyor. Adayın ismini X koyun fark etmiyor. Geçen seçim AK Parti’ye oy vermiş seçmen, “Bu seçim CHP’ye oy vereceğim” diyor. Bu, çok güçlü bir tepki. Millet kendisini kandıranı birinci fırsatta defterinden siliyor. Bu kadar net.

– Ülkenin olağanlaşması şudur: Manisa’nın Hacerler Köyü’nde CHP’nin mahalle temsilcisiyle AK Parti’nin mahalle temsilcisi düğünü de birlikte yapar, cenazeyi de birlikte kaldırır. Ancak Ankara’da Anıtkabir’de önderler el sıkışmıyor. Şehit cenazesinde el sıkışmıyor. Bu olağan mi?

– Bayramda küsler barışır. Lakin siyasi partiler birbirleriyle bayramlaşmıyor. Bu olağan değil. CHP, bütün partilerle bayramlaşan tek partiydi. Normali budur. Bugün 18 bin 900 lira emekli maaşı alıyor herkes. CHP’liye de AK Parti’liye de tıpkı. Normali, emeklinin kendisini ezen iktidara oy vermemesidir. Ancak seçmene daima şu bildiri veriliyor: “Açsın, fakirsin lakin bayrak, ezan, vatan tehlikede.”

– Halbuki bizim bayrakla, ezanla problemimiz yok. Problemimiz açlıkla. Emeklilerle, minimum ücretlilerle, emekçilerle. Ben toplumsal demokrat bir partinin genel lideriyim. Güçlü düşmanı değilim. Daha çok kazansınlar lakin adil vergi versinler. Verginin yüzde 88’ini fakirler, yüzde 11’ini zenginler vermesin. Benim derdim emekliler, emekçiler, gençler. Gençlerin bu ülkede hayal kurabilmesi. Kimlikler üzerinden siyaset yapmak anormaldir. Palavralarla seçmeni kandırmak anormaldir.

– Biz âlâ diyalogdan yanayız lakin Tayyip Erdoğan bunu istemiyor. Birinci bayram aradık, ziyaret ettik. İkinci bayram da aradık. Ancak balta çekti. Balta çeken adama başımızı uzatmayız. Yok. Ben seçildiğimde aramadı ama ben birinci parti olunca aramak bana düştü dedim. Son derece onurlu, birinci partiye yakışır bir süreç yürüttük. Bu sürecin CHP’ye yaradığını görünce balta çekti.

– Bizim sıkıntımız Tayyip Erdoğan’la arbede etmek değil, AK Parti ve MHP seçmenine ulaşmak. Bunun için Erdoğan pürüzünü aşmak lazım. Bunun yolu Cumhurbaşkanlığı aday ofisi, siyaset şuraları, gölge bakanlık, olumlu gündem ve 2 milyon üyeyi harekete geçirmekten geçiyor.

– Ben tek başıma ulaşamam fakat 2 milyon CHP üyesi, 15,5 milyon Ekrem İmamoğlu’na imza atan herkes komşusuna, kardeşine, gelinine, damadına ulaşabilir. AK Partililer uzaydan gelmiyor; bu milletin evlatları. Bu ızdırabın sona ermesi için herkesi sürece dahil etmemiz lazım.

– Bir anket firmasının sahibi olan kıymetli bir üstat anlatıyor. Türkiye’de “Telefonların dinlendiğini düşünüyor musunuz?” diye soruyorlar; yüzde 65 “evet” diyor. “Sizin telefonunuz dinleniyor mu?” diye sorulduğunda ise yüzde 75 “evet” yanıtı veriyor. Çiçi’ye de soruyorlar: “Ne iş yapıyorsun?” Poğaça satıyormuş, seyyar satıcı. Adam poğaça satıyor lakin telefonu dinlendiğini düşünüyor.

– Artık bu anketler telefonla yapılıyor. Beşerler bu anketlere karşılık verirken birtakım riskleri göze alıyor. “Hadi gelsinler de götürsünler” diyen var fakat bir de canından çok sevdiği torunu olanlar var. Torunu iki sene sonra mülakata girecek, polis olmak istiyor; öğretmen ataması var, başka beklentiler var. O yüzden o katı görünen yüzde 25–28’lik kesim gevşer mi, gevşemez mi bilmiyoruz.

– AK Parti de yıllarca bu yüzde 25’i anlamakta zorlandı. Tahminen de Allah bize nasip edecek, yıllarca iktidar olacağız ve bu sefer biz diyeceğiz ki “Bu AK Parti’nin her şeye karşın duran yüzde 20’si nasıl duruyor?” Bunu da bilmiyoruz. Zira tahminen de o yüzde 20’nin bizim bertaraf edemediğimiz, anlayamadığımız öbür tasaları var. Asıl görülmesi gereken sorun bu; seçmeni manaya sıkıntısı. Lakin bunun için bir genel seçim yaşamak lazım.

– Ben şunu biliyorum: Seçmenin gerçek duygusu ve tercihi, anketlerden çok sandığa yansıyor. Mahallî seçimde bunu çok net gördük. Mesela Manisa’yı alıyoruz diyordum. “Nasıl alacağız?” diyorlardı. “Yüzde 45” diyordum, yüzde 60’la aldık. Denizli’yi alacağız diyorduk, yüzde 42 gözüküyordu. Nuri Lider bana diyordu ki: “Başkanım sen yüzde 42 ölçmüşsün ancak bana Denizli’nin yüzde 55-60’ı oy verecek üzere geliyor.” Aklı çıkmıştı. O yüzden anketlerin yanılma hissesi olabileceğini görmek lazım. Lakin dediğiniz üzere katı bir kitle varsa, onların da bu hissinin ne olduğunu hakikat tahlil etmek gerekiyor.

ÖZEL SON ANKET SONUÇLARINI AÇIKLADI

– “Bugün CHP’nin oyu ne kadar?” diye sorarsak, üç tip araştırma var. AK Parti’ye yakın olan ya da CHP’ye aralıklı olan araştırmalarda CHP’nin birinci parti olduğu kabul ediliyor lakin fark 1,5–2 puan gösteriliyor. Ortada duran şirketlerde bu fark 3,5–4 puan. Bir de bizim lokal seçimlerde birlikte çalıştığımız bir sistem var.

– Partide bir ölçme-değerlendirme ünitemiz var. Piyasadaki bütün önemli şirketlere bir davet metni gönderilmiş. Televizyonculuk ve reklamcılık mantığıyla evvel brief verilmiş, sonra teklif alınmış. Evvel sekiz firmayla çalışılmış, şartnameyi karşılayamayanlar elenmiş ve altı firmayla devam edilmiş. Şu anda bildiğim kadarıyla sekiz firmayla çalışılıyor.

– Bizim ölçme-değerlendirme sistemimiz, kim kimi arıyor bilmeden, mahallî idare karnemizi çıkaran şirketlerden gelen aylık raporlara dayanıyor. Bu raporlarda kararsız seçmen dağıtılmadan CHP yüzde 34 ile 35 civarında görünüyor. Kararsızlar biraz zorlanarak dağıtıldığında Tayyip Bey’in “Belediyeleri silkeleyin” dediği üzere “Bu pazar seçim olsa oy verir misin?” diye soruluyor. “Veririm” diyenlere “Kime verirsin?” diye zorlanıyor. Orada yüzde 39–41 bandındayız.

– Ben lokal seçim pratiğimle bunu görüyorum ve diyorum ki: Bugün sandık konsa Cumhuriyet Halk Partisi yüzde 40 ile 43 ortasında bir oy alır. Ayrıyeten şunu da söyleyeyim; Türkiye’deki bütün anketlerin ortalamasına baktığınızda, son 25 yılın ortalamasında CHP, AK Parti’nin yaklaşık 3,5–4 puan önünde görünüyor.

– “Açılım süreci iktidara yaradı mı?” sorusuna gelince: İktidara besbelli bir fayda ya da ziyan getirdiğini gözlemlemiyoruz. Milliyetçi Hareket Partisi’nin başta bir kaybı vardı, bu oylar AK Parti’ye geçmişti. AK Parti konumunu netleştirdikten sonra bu oyların bir kısmı geri döndü, bir kısmı da diğer yerlere gitti. İktidar bloğunda genel bir erime var, bu süreç devam ediyor lakin bunu direkt açılım sürecine bağlayacak net bir ölçüm yok. Birtakım partilerde dönemsel çıkışlar, kimi dönemsel düşüşler oldu lakin açılım sürecinin tek başına bu türlü bir sonuç yarattığını söylemek güç.

‘EMEKLİ YAŞAMA SEVİNCİNİ KAYBETTİ’

– Başta emekliler ve taban ücretliler olmak üzere geçim düşüncesinin uzun uzun konuşulduğu mitingler oldu. Son 3 Ocak günü, -3 derecede Çankırı’daki mitingi üzere.

– Şu kadarını söyleyeyim: 2009 yılından beri otobüsün üstünden konuşuyorum. Ben otobüsün üstünden bu kadar öfkeli göz bebeklerini birinci defa görüyorum. Yani öfke var ve dindirilemez bir öfke var. O yüzden de geçtiğimiz hafta kümede da, bu hafta da açık açık söyledim: Büyük bir toplumsal patlamanın eşiğindeyiz.

– Bu insanlara, bu hak gördüğünüz 18 bin 975 lira emekli maaşı… Artık söyleyince herkes kendi hesabını yapıyor. Çok kısaca, her şeyi bir yana bırakın İpek Hanım. AK Parti geldiğinde emekli maaşı bir buçuk taban fiyattı. Bugün AK Parti’nin beğenmediğimiz, protesto ettiğimiz, sefalet fiyatı dediğimiz taban fiyat 28 bin lira.

– Hiç ellemese, bir buçuk minimum fiyat yapsa bugün emekli 42 bin lira alacak. Ve sen 19 bin lira, 18.975 lira para veriyorsun. Artık 42 bin liralık bir hayat standardından ki o da yetmez, bize nazaran 39 bin lira taban fiyat demiştik. Demek ki emekliye o hesapla 56 bin lira.

– Artık 56 bin lira… CHP’nin hak gördüğü, partinin geldiği günkü skalayı değiştirmezse, bir buçuk minimum fiyatla bugün 42 bin lira vermesi gereken emekli, 19 bin liraya sürünüyor şu anda.

‘İMAMOĞLU’NUN ADAYLIĞINA MİLLET RAZI OLMUŞ’

– Bilal Erdoğan’ı bir seçimde rakip olarak görmek “isteriz” desek farklı bir şey, “istemeyiz” desek farklı bir şey. Biz adayımızı aşikâr ettik: Ben bir partinin genel lideriyim ve Türkiye’de bir genel liderin aday olma imkanı vardır. Yani “adayım” dediğimde bu doğal adaylıktır.

– Sayın Babacan mesela geçtiğimiz yıllarda bu türlü bir şey söylemişti. Tekrar Refah Partisi’nin genel başkanı aday olmak istediğini söylüyor. Anahtar Parti’nin Sayın Genel Başkanı cumhurbaşkanı adayı olabileceğini, olmak istediğini, partisinin aday olacağını söylüyor. Bunların hepsi son derece saygın ve kimsenin tartışmadığı gerçekler.

– Ben aday olabilirdim. “Adayım” desem bir sorun yoktu. Ben aday olmayacağımı söyledim. Ben aday da gösterebilirdim. Birlikte bir seçime girmişiz, Türkiye siyasi tarihinde birinci sefer çoklu yarışta genel lider değişmiş. O muvaffakiyetin iki mimarından biri başkasını aday gösterse kimse bir şey demezdi.

– Biz o denli de yapmadık. Adayımızı bütün MYK ile belirleyebilirdik, yapmadık. Meclis kümesinden belirleyebilirdik, yapmadık. Herkesin görüşünü alalım dedik. Ön seçim dedik. Mevcut 1 milyon 400 bin üyemiz vardı. Yetinmedik, davet yaptık, üyeyi 2 milyona çıkardık. Akına uğradık, dayanışma sandıkları kurduk: 15,5 milyon kişi oy verdi.

-Şimdi durum şu: Bu aday ne benim adayım ne partinin adayıdır. Bu aday milletin adayıdır. 15,5 milyon imzayla aday göstermiş birine bakıyoruz. O yüzden partinin de benim de değil, adayın bile kendini çekmeye bence hakkı yok. Zira Ekrem İmamoğlu’nun adaylığı milletin adaylığıdır: Ekrem İmamoğlu’nun adaylığına millet razı olmuş, onu millet aday göstermiştir.

– Karşı tarafta AK Parti’nin adayı tartışılıyor: Evladı mı olacak? Damadı mı olacak? Bakanı mı olacak?
Bakanlardan birbirinin kuyusunu kazan hangisi olacak? Yoksa eski bakanlardan biri mi olacak? Bu türlü bir tartışma var: Bana bu tartışmayı keyifle izlemek düşer.

– Sayın Erdoğan’a çağrım şudur: Aday mısın? Aday isen çık karşımıza. Aday değilsen, adayını belirle ve çık karşımıza. Biz adayımızla da sandığımızla da hazırız. Bu milletin sıkıntılarını çözmek için misyon bekliyoruz. Misyon için de seçim bekliyoruz.

– Trump’la görüşmeden evvel oğluyla görüşeceksiniz, 250 Boeing almanın kelamını vereceksiniz. Şirketin vermesi gereken kararı Erdoğan veriyor. Görüşmeden bir gece evvel Çin mallarına vergi koyduk, Amerikan mallarından vergi indirdik. İktidarda kalmak için Trump’a istediklerini vermeye kalkıyor. Erdoğan’a söylüyorum, muhalefete prestij suikastı yapmaya benzemez bu işler. Bu türlü bir ilgi Türkiye açısından riskli bir alakadır. Maduro’nun belirli mevzulara açıklık getirmesi durumunda AK Parti’nin taşıdığı riskleri biliyoruz. Erdoğan, milletin takdiriyle birtakım vazifeler üstlendi, birilerine çok yetki verdi, FETÖ’cüler başımıza musallat oldu. Sonrasında güç zehirlenmesiyle, OHAL kaidelerinde bir noktaya geldi. Lakin her işin bir kararı var. Erdoğan’ın bu işin sonuna geldiğini kabul etmesi ve Türkiye’de bir iktidar değişimi noktasında özgür seçimlere daha fazla direnmemesi lazım. Erdoğan’ın bugün Trump’la kurduğu ilginin kendisi de, Venezuela bagajı da, Rusya ile kurduğu alakanın kendisi de Türkiye açısından taşınması güç bir bagaj haline gelmiştir

– Birinci yapılacak iş de inşallah birazcık bu ülkenin insanlarının birbirine sıkı sıkıya sarıldığı bir bayramlaşma, kucaklaşma, helalleşme, uygun günde makûs günde birlikte olan, Ulusal Grup kazanınca birlikte sevinenler, düğünü de cenazeyi de birlikte yapacak kardeşim. O denli düşman kamplarına ayrılmış bir ülke imajına son vermek lazım. En büyük arzum da şudur; ülkeyi yöneten partinin Genel Başkanı olarak ve seçimleri kazanmış partinin Genel Başkanı olarak, o gün siyasi muhataplarımız kimse genel merkeze gelirken, ’Çek kardeşim bakalım Milliyetçi Hareket Partisi‘ne bir sabah kahvesini genel liderle içelim.’ Yahut arayıp da ‘Adalet ve Kalkınma Partisi’nin genel başkanı müsaitse bir çayını içmeye geliyorum’ diyerek, iktidar sorumluluğunda muhalefete kucak açan, alan açan, muhalefeti düşman görmeyen, hor görmeyen, hele hele seçmenini hiç ötekileştirmeyen, şeytanlaştırmayan bir idare anlayışının sahibi olmak lazım. Bu ülkede yaşayan beşerler Anadolu’da yaşayan, Trakya’da yaşayan beşerler komşusunu düşman görmüyor. Komşunun partisini de düşman görmüyor. Görmemeli, görmemelidir. ‘İç cepheyi kuvvetlendirmek’ dediğim problemin kendisi budur. Biraz evvel söyledim, bir siyasi partiyiz. Siyasi parti olduğumuz için birbirimizden başkayız lakin partiyiz. Düşman değiliz. Düşman olsak Cumhuriyet Halk Ordusuyla Adalet ve Kalkınma Ordusu olur savaşırdık. Partiler rekabet ederler ve toplumun farklı kesitlerini temsil ederler. Onlar için siyasi gayret ederler. Fakat birbirlerini yok etmeye çalışmazlar. Daha âlâ yönetmeye çalışırlar. Biz bu türlü bir fikrin insanlarıyız. Bu türlü bir fikrin partisiyiz. Bunun hükümran olduğu, bunun yerleşmiş olduğu yarınlara ülkemizi taşımak isteriz

– Son mesajım şu; ‘Nasıl olacak bu işler?’ deyip enseyi karartanlara, morali bozanlara şu kadarını söyleyeceğim: Sen bu cümleyi kurmak yerine, çağrıldığın yere gidersen, işte tepkiliysen, birileri bir yerde tepkiliyse; emekliysen ve emekliler hak arıyorsa emeklilerin yanına. İşçiysen, emekçiler hak arıyorsa oraya. Bu gidişattan rahatsız olan bir muhalif seçmensen, İstanbul’daki mitinglerimize, Anadolu’daki mitinglerimize, çağrıldığın yere koşarsan, o çabaya omuz verirsen karşında hiçbir güç duramaz ve senin değişsin istediğin şey tekrar değişir. Benim tek sitemim pijamayla meskenden bizi izleyenlere, pijamalılara. O pijama çıkarılacak, o pantolon giyilecek, ayakkabı giyilecek, sokağa çıkılacak. Bu hareket her şeyi çözecek. Meskende oturmakla çözülmüyor, sessiz kalmakla çözülmüyor, susmakla çözülmüyor. Sen sustuğun vakit, öteki birisi yerine konuşuyor, senin hakkını da öbürleri alıyor. ‘Ben haksızlığa uğradım’ diyenin, hakkını arayacağı yer, demokratik, barışçıl yollarla sokaktır, meydandır, harekettir. Gün o gündür. Herkes tüm uğraşlara, karınca kararınca katkı verecek güçtedir. Bunu yapmak için kimse elini korkak alıştırmasın. Bunu yapıp elini taşın altına koyarsan, kimse senin elini ezemez. Fakat sen elini sakınırsan, o taşı getirir, eline de vururlar, başına da vururlar. O yüzden, herkesi sorumluluk almaya, çabada hisse almaya davet ediyorum. Önümüzde daima birlikte yürüteceğimiz, dünya siyasi tarihinin en büyük seçim kampanyasını ki şu an 295’inci günündeyiz. Herhalde bininci gününe kadar sürme ihtimali de var. Bu uzun soluklu koşuya, omuz vermeye, gelip birlikte koşmaya davet ediyoruz. Sorumluluk almaya davet ediyoruz.

– Biz hepimiz Alperen’i destekliyoruz. Ben sözümüze bedel veren herkesi, bizi sevsin – sevmesin, tıpkı partiden olsun – olmasın tüm vatandaşlarımızı Alperen kardeşimize oy kullanmaya, takviye olmaya ve onu NBA’in en pahalı basketbolcuları ortasına sokmaya, basketbolcusu yapmak için, oy kullanmaya davet ediyorum.