Milletvekili transferlerine bir de bu açıdan bakın… ‘Siyasi kültür’ haline gelen ideolojisizlik

14 Mayıs 2023 genel seçimlerinden sonra TBMM’de yaklaşık 30-35 milletvekili siyasi partisini değiştirdi. Bu sayı 2011’de başlayan yasama devrinde (BDP-HDP, CHP -İYİP toplu geçişlerini sayı dışında tutarsak), milletvekillerinin parti değiştirme oranının tam 3 kat arttığını gösteriyor.

Bunun kuşkusuz 1980 darbesinin yol açtığı ideolojik/siyasi tahribatlarla bağı var. Ferdî kar sistemi ekonomik/ideolojik hayata hakim epey siyasi partiler de ferdî menfaat arayanların uğrak noktası oldu.

Siyasi emektarlık, ideolojik sağlamlık, örgütsel yetenekler üzere meziyetler yerini birden fazla vakit menfaat odaklı, çoklukla de konjonktürel dalgalanmaların oluşturduğu bağ ağına bıraktı.

Yasal değişikliklerle ulaşılması kolay hale getirilen kent rantları da mahallî idareler üzerinden siyasi partilerin yapısındaki bozulmaları hızlandırdı.

Savunduğu pahalar için bedel ödeyen kararlı siyasi aktörler yerini şahsî zenginleşme hırsıyla yanıp tutuşanlara bırakmaya başladı.

Süreç bu türlü gelişince siyasi partilerde delege ağalığı sistemi yerleşti, önder kararı tartışılmaz hale geldi ve bu da nihayetinde siyasi partiler kanununa yansıdı. Siyasi partiler kanunundan şikayet edenler siyasi partiler kanununa sıkı sıkıya yapıştı…

Son dönemde milletvekillerinin siyasi parti değiştirme oranının üç kat artmasının ‘Altılı Masa’nın stratejisiyle bağı var.

Altılı Masa seçim ittifakı, iktidara gelme maksadını alternatif bir ekonomik-siyasi programa dayandırmamış, çabayı kaba Tayyip Erdoğan aykırılığı eksenine oturtmuştu.

Algılarla yol haritası belirlenince siyasi yetkinlik yerine ‘popülerlik’ belirleyici oldu. Bu durumdan ötürü da ideolojik sağlamlık değersizleştirildiği için, günlük siyasi tansiyonlar ‘saf değiştirme’ için kâfi hale geldi.

İdeolojisizlik, programsızlık, teorisizlik, fikirsizlik bir ‘siyasi kültür’ olarak yerleşiyor.

Son dönemdeki siyasi parti değiştiren milletvekillerine gelin bir de bu açıdan bakın…

Cemile Y. Çetin