Sosyal medya hesabından bir yazı paylaşan Elif Boyner 9 sene evvel Balıkesir’in köylerinde, bir köylü büyüğümün motorunun gerisinde tarlalar ortasında giderken, hasat devri olmasına karşın şeftali ağaçlarının neden hâlâ meyve dolu olduğunu sormuştum.

Köylü amca, “Artık şeftaliyi daha ucuza ithal ediyorlar. Biz satamıyoruz. Hasatta verdiğimiz emeğin karşılığını da alamıyoruz.” demişti. Bu ve takip eden benzeri sohbetlerde, asırlardır taşıdığımız üretim yeteneğimizi kaybetmeye başladığımızı fark etmiştim. Kederlerini duymuştum, hissetmiştim fakat henüz
kendime kaygı edinecek şuurda değildim sanırım… Ne olduysa, o bilginin tohumu içimde derine tutunmuş. Yıllar geçti, o tohum derdim oluverdi.

Son vakitlerde “Elif Boyner her şeyi geride bırakıp köye yerleşti” diye haberler dolaşıyor. Meğer ben kederlerimi geride bırakıp köye kaçmadım. Derdim olan köylere hakikat yola çıktım; memleketine, toprağına, insanına âşık yoldaşlarımla…

Toprak ve köy, milletin hem karnını hem de ruhunu doyuruyordu bir zamanlar… Köy; emeğin, dayanışmanın, hafızanın, kültürün kaynağıydı. Fakat gel vakit git vakit “köylü” sözü bir aşağılama tabiri hâline geldi. Vakitle köyler geri kalmışlığın, bilgisizliğin simgesi üzere gösterildi. Halbuki köy, özüydü bu toprağın; köylü ise efendisiydi milletin. Köy üretimin merkeziydi ve her vakit da merkezi kalmalıydı. Yaşayan köy demek üreten demekti; üreten köy de besleyen demekti. Lakin kendini besleyebilen bir ülke hakikaten bağımsız olabilirdi.

Köylerimiz sistemli bir halde boşaltılmış, tarım yapılamaz hâle gelmiş; köylü borçlandırılmış, köy okulları kapatılmış. Köylüler kentlere göç etmiş, köyler üretmeyen, yaşlanmış, terk edilmiş yerlere dönüşmüş. İnsanımız evvel toprağından, sonra ailesinden, sonra da hakikatinden koparılmış. Kent hayatı, çağdaşlaşma ve Batı kültürü güzellemeleriyle kendi öz değerlerimizden uzaklaştırılmışız. Yüzyıllardır sürdürdüğümüz üretim yeteneğimizi kaybetmenin eşiğindeyiz. Meğer bu memleketin toprağı, bir değil kaç milleti doyuracak, ayağa kaldıracak kudreti hâlâ bağrında taşıyor.

Bugün yaşadığımız ekonomik kriz, işsizlik ve toplumsal huzursuzluk, köyden kopuşun bir sonucudur. Kentte ne iş bulabilen ne de emeğinin kıymetini görebilen milyonlar büyük bir çaresizlik içinde. Lakin işte tam da bu yüzden köye dönüş isteği yine filizleniyor. İnsan tekrar nefes almak, tekrar üretmek, yine toprağa basmak istiyor. Tahminen de özüne, hakikatine dönmek istiyor.

Bugün Türkiye dışa bağımlıdır. Besinimiz dışarıdan gelen hibrit tohumlara, zehirli kimyasallara mahkûm edildi. Suyumuz maden ve endüstriyel kirlilikle tükeniyor. Meğer Anadolu, dünyanın en bereketli topraklarına sahip. Bu topraklar, cet tohumlarıyla, doğal sistemlerle, kadim bilgilerle yüzyıllar boyunca kendine yetmişti. Tüm yeteneklerimizi, kadim bilgimizi unuttuk diye korkmayalım. Kadim bilgi kaybolmaz. Kadim bilgi bir hâldir; özden akar. Öğrenilmez, sezilir. Kitaplarda değil; toprakta, emekte, birlikte ömrün akışında bulunur. Türkiye’nin, Anadolu’nun kadim bilgisi köylerin kültüründe hâlâ gizlidir. Ne kadar derin bastırılırsa bastırılsın, yine filizlenmeyi bekler.

Türkiye üretim yeteneğini tekrar kazanmalı; köylerdeki tohumlar tekrar filizlenmeli. Bayanlar, gençler, köylü üretimin öncüsü olmalı; kuşaklar ortası kadim bilgi köprüsü çok geç olmadan tekrar inşa edilmeli. Üretimden pazara kadar yeni bir modele muhtaçlığımız var. Zira bu yalnızca ekonomik bir kalkınma planı değil; birebir vakitte toplumsal bir uyanışın reçetesidir. Bugün üretim sadece bir ekonomik tercih değil, bir varlık sorunudur. Anadolu tekrar üretmezse, biz de geleceğimizi kaybederiz. Yalnızca üretmek ve kendimize yetmek olmamak hedefimiz…

Bugün yaşadığımız ekonomik kriz, işsizlik ve toplumsal huzursuzluk, köyden kopuşun bir sonucudur. Kentte ne iş bulabilen ne de emeğinin pahasını görebilen milyonlar büyük bir çaresizlik içinde. Lakin işte tam da bu yüzden köye dönüş isteği tekrar filizleniyor. İnsan tekrar nefes almak, tekrar üretmek, yine toprağa basmak istiyor. Tahminen de özüne, hakikatine dönmek istiyor.

Bugün Türkiye dışa bağımlıdır. Besinimiz dışarıdan gelen hibrit tohumlara, zehirli kimyasallara mahkûm edildi. Suyumuz maden ve endüstriyel kirlilikle tükeniyor. Halbuki Anadolu, dünyanın en bereketli topraklarına sahip. Bu topraklar, cet tohumlarıyla, doğal yollarla, kadim bilgilerle yüzyıllar boyunca kendine yetmişti.

Tüm yeteneklerimizi, kadim bilgimizi unuttuk diye korkmayalım. Kadim bilgi kaybolmaz. Kadim bilgi bir hâldir; özden akar. Öğrenilmez, sezilir. Kitaplarda değil; toprakta, emekte, birlikte hayatın akışında bulunur. Türkiye’nin, Anadolu’nun kadim bilgisi köylerin kültüründe hâlâ gizlidir. Ne kadar derin bastırılırsa bastırılsın, tekrar filizlenmeyi bekler.

Türkiye üretim yeteneğini yine kazanmalı; köylerdeki tohumlar tekrar filizlenmeli. Bayanlar, gençler, köylü üretimin öncüsü olmalı; kuşaklar ortası kadim bilgi köprüsü çok geç olmadan yine inşa edilmeli. Üretimden pazara kadar yeni bir modele gereksinimimiz var. Zira bu yalnızca ekonomik bir kalkınma planı değil; tıpkı vakitte toplumsal bir uyanışın reçetesidir. Bugün üretim sırf bir ekonomik tercih değil, bir varlık sıkıntısıdır. Anadolu yine üretmezse, biz de geleceğimizi kaybederiz. Yalnızca üretmek ve kendimize yetmek olmamak hedefimiz…

Bugün yaşadığımız ekonomik kriz, işsizlik ve toplumsal huzursuzluk, köyden kopuşun bir sonucudur. Kentte ne iş bulabilen ne de emeğinin pahasını görebilen milyonlar büyük bir çaresizlik içinde. Fakat işte tam da bu yüzden köye dönüş dileği yine filizleniyor. İnsan tekrar nefes almak, yine üretmek, yine toprağa basmak istiyor. Tahminen de özüne, hakikatine dönmek istiyor.

Bugün Türkiye dışa bağımlıdır. Besinimiz dışarıdan gelen hibrit tohumlara, zehirli kimyasallara mahkûm edildi. Suyumuz maden ve endüstriyel kirlilikle tükeniyor. Halbuki Anadolu, dünyanın en bereketli topraklarına sahip. Bu topraklar, cet tohumlarıyla, doğal prosedürlerle, kadim bilgilerle yüzyıllar boyunca kendine yetmişti.

Tüm yeteneklerimizi, kadim bilgimizi unuttuk diye korkmayalım. Kadim bilgi kaybolmaz. Kadim bilgi bir hâldir; özden akar. Öğrenilmez, sezilir. Kitaplarda değil; toprakta, emekte, birlikte ömrün akışında bulunur. Türkiye’nin, Anadolu’nun kadim bilgisi köylerin kültüründe hâlâ gizlidir. Ne kadar derin bastırılırsa bastırılsın, tekrar filizlenmeyi bekler.

Türkiye üretim yeteneğini tekrar kazanmalı; köylerdeki tohumlar tekrar filizlenmeli. Bayanlar, gençler, köylü üretimin öncüsü olmalı; kuşaklar ortası kadim bilgi köprüsü çok geç olmadan yine inşa edilmeli. Üretimden pazara kadar yeni bir modele muhtaçlığımız var. Zira bu yalnızca ekonomik bir kalkınma planı değil; birebir vakitte toplumsal bir uyanışın reçetesidir. Bugün üretim sadece bir ekonomik tercih değil, bir varlık problemidir. Anadolu yine üretmezse, biz de geleceğimizi kaybederiz. Yalnızca üretmek ve kendimize yetmek olmamak hedefimiz…