İmamoğlu’ndan Silivri’den mesaj var: Türkiye’nin üstündeki proje

“Türkiye Cumhuriyeti kurulduğundan bu yana çok kriz yaşadı, darbeler gördü, zafiyetlere tanıklık etti, bedeller ödedi. Lakin her seferinde milletin feraseti üstün geldi, iradesine sahip çıktı ve bedel ödeme değerine krizlere el koydu, toplum tekrar kendine geldi. Artık ise diğer bir eşikteyiz.

Bugün Türkiye’nin karşı karşıya olduğu tablo, sıradan bir idare zafiyeti değildir. Bu bir tesadüf de değildir. Bu, şuurlu bir tercihtir: Devleti, milleti ve demokrasiyi zayıflatarak iktidarı kalıcı hâle getirme projesidir.

Bu projenin ismi; endişe tertibidir. Devreye konulmak istenen bir hukuksuzluk rejimidir, uygulama Saray vesayetidir. 13 yıldır kaçırılan fırsatlar değil, bilerek yaratılan felaketler var karşımızda. Dünya değişti. Tertip yine kuruluyor. Teknolojik gelişim istikrarları altüst ediyor.

Türkiye bu devirde tarihinin en büyük fırsat kavşaklarından birinin eşiğindeydi. Fakat iktidar, milletin önüne bir gelecek koymak yerine, Türkiye’yi bir çıkmaza sürükledi. Zira onların sıkıntısı Türkiye değildi. Onların sıkıntısı koltuktu ve daima o denli oldu.

Son 13 yılın özeti milletle girişilen o koltuk arbedesinin fotoğrafını çekmek için kâfi de artar bile.2013’te Seyahat Parkı’nda milletin sesini duymadılar. Gençleri anlamadılar. Demokratik itirazdan korktular. Milletin ‘Beni gör’ diyen davetini baskıyla susturmaya çalıştılar.

2015’te sandıktan çıkan iletisi yok saydılar. ‘Yönetim halkla paylaşılmalı’ olgunluğunu gösteremediler. Türkiye’yi dehşet iklimine mahkûm ederek, terörün ve çatışmanın gölgesinde seçim kazanmayı tercih ettiler. 2016’ya kadar sadece işlerine yarıyor diye, ‘Ne istediler de vermedik’ zihniyetiyle hareket ettiler, yıllarca cemaat zihniyetine alan açtılar. Kurumları çürüttüler.

Yargıyı zayıflattılar. Sonra da 15 Temmuz üzere bir utancı bu millete yaşattılar. O rezaletin bedelini ise tekrar millet ödedi. 2017’de Türkiye’yi ucube bir sisteme soktular. Cumhurbaşkanlığı Hükûmet Sistemi diye dayattıkları şey; istikrar ve kontrolü yok eden, kararları tek elde toplayan, yanılgıyı büyüten ve hesap sorulamaz bir sistem kuran rejim değişikliğidir. Bugün yaşanan çoklu krizler periyodu işte o referandumun
sonucudur.

2018’de başlayan ucube sistemle bir kara nizamın temelleri atıldı. Tek kişilik otoriter yapıda dış politikayı da devlet geleneğinden kopardılar. Prestiji bitirdiler. Türkiye’yi kurumlarla değil şahıslarla yönetilen bir ülkeye çevirdiler. Zikzaklı alakalar, diplomatik yalnızlıklar, güvenlik zafiyetleri, durdurulamayan ekonomik
kriz, yoksulluk, açlık, işsizlik, ümitsizlik…

2019’da ise İstanbul’da kaybettikleri seçimle birlikte, demokrasilerde kaybetmenin aslında bir olgunluk sınavı olduğunu unuttular. Seçimi iptal ederek, milletin iradesini yok saydılar. Ve 2024’te başlayan “terörsüz ve demokratik Türkiye” üzere tarihî değer taşıyan bir süreçte bile; toplumu birleştiremediler. Zira onların hesabı tahlil değil, tekrar koltuktu. Kürt sorununda demokratik bir akıl geliştirmek yerine, tekrar susmayı, tekrar oyalamayı, tekrar vakte oynamayı seçtiler.

2025’e geldiğimizde artık maskeler düştü. İktidarın kaybetmeyi hazmedemediğini biliyorduk. Rakibini sandıkta yenemeyince, yargıyı kullanacağını da biliyorduk. Lakin 19 Mart’ta işi ülkenin demokrasisinin üzerine çimento dökmeye kadar getirdiler. 19 Mart’ta yapılan şey; siyasi rakibi saf dışı bırakma operasyonudur.

Buna soruşturma denilemez, hukuk denilemez, Türkiye’ye yaşatılanlar bağımsız yargı ile hiç açıklanamaz. Bu, düpedüz siyasi bir darbedir. Türkiye’nin geleceğine darbedir. Adalete itimadı yüzde 10’lara düşüren bir iktidar, bu ülkenin temelini dinamitlemiştir. Zira adalet çökerse, her şey çöker. İktisat de çöker, toplumsal huzur da çöker, devletin prestiji da çöker, güvenlik de çöker.

Bugün karşımızda üretmeyen geleceği planlayamayan bir iktidar var. Bir beton tertibi kurdular ve yalnızca kentleri betonlaştırmadılar. Zihinleri de betonlaştırdılar. Bu ülkeyi ‘büyük binalarla’ yönetebileceklerini sandılar. Halbuki devlet; bina değildir. Devlet; adalettir, liyakattir, ahlaktır, akıldır.

Şunu herkes bilsin: Bizim uğraşımız bir koltuk uğraşı değildir. Bizim gayretimiz; milletin hakkını geri alma gayretidir. Bizim çabamız; çocukların geleceğini kurtarma çabasıdır, gençlerin umudunu bu ülkede tutma çabasıdır, emeklinin sofrasını büyütme çabasıdır, emekçinin emeğinin karşılığını alma uğraşıdır, bayanların inançta yaşama uğraşıdır, çiftçinin toprağa yine inanma çabasıdır, esnafın yine nefes alma çabasıdır. Ve bu çabayı kesinlikle kazanacağız. Demokrasiyi yine kuracağız. Hukuku ayağa kaldıracağız.

Devleti ciddiyetine kavuşturacağız. Türkiye’yi dünyada yine prestijli bir ülke yapacağız. Bu satırları Silivri’den yazıyorum fakat bu ülkenin yarını özgürlüklerdedir. Beni zindana atmış olabilirler fakat asıl sorun; Türkiye’nin nereye sürüklendiğidir. Şayet bir ülkede iktidar, rakibini cezaeviyle susturacağını düşünüyorsa; o ülkede artık hukuk konuşulmaz, demokrasi konuşulmaz.

Orada yalnızca ‘korku’ konuşulur. Lakin ben korkmuyorum. Zira bu ülke, kaygıyla yönetilecek bir ülke değildir. Rakibinden korkanların yönetebileceği bir ülke hiç değildir. Ben vazgeçmiyorum. Zira bu ülke, vazgeçenlerin değil; direnenlerin omzunda yükseldi.

Ben geri adım atmıyorum. Zira bu ülke, tek bir kişinin çıkarına teslim edilemez. Ben Cumhuriyet Halk Partisi’nin Cumhurbaşkanı adayı olarak buradan açıkça söylüyorum: Bu sistemi değiştireceğiz. Sandıkla değiştireceğiz. Ve Türkiye’yi, yine Cumhuriyet’in onuruna yakışır bir ülke hâline getireceğiz. Vakit yakındır, karar milletindir. Millet büyüktür”