Bir bilen anlattı: Menzil kavgasının sebebi… İşin aslı ne

“Türkiye kamuoyunda Menzil Piri olarak bilinen Seyyid Abdulbâki Elhüseynî Hazretlerinin vefatının akabinde yaşananlarla alakalı çabucak her platformda kimi yanlış kimi yanlışsız pek çok şey yazıldı, söylendi, hala de konuşulmaya ve yazılmaya devam ediyor. Kırk yıldır merhabam olan bu kapıyla alakalı, vefatın ardından çektiğim bir görüntü dışında şimdiye kadar bir şey yazmadım ve söylemedim. Ama geçtiğimiz günlerde bir gelişme yaşandı. Sorunları çözmeye dönük bu hoş gelişmeyi görünce sıkıntıyı anlayabildiğim kadarıyla ele almak istedim.

İŞİN ASLI NE… MİRAS ARBEDESİ MI
İlk günden bu yana, babalarının vefatının akabinde kardeşler ortasında bir miras hengamesi yaşanıyor üzere lanse edildi. Bu büsbütün yanlıştı! Miras büyük oranda paylaştırıldı. Resmiyete dökülmeyen kısımları kalmış olabilir, şimdi paylaşılmayan, bekletilen kısımlar olabilir. Ancak tanıdığım kadarıyla bu ailenin evlatlarının şahsi miras üzerinden bir hengame etmesi mümkün değildir. İşin bu kısmı çözüldü, kalanı da bir formda çözülür. Gerçekten Seyyid Muhammed Sâkî Hazretleri iki farklı şahsa miras konusunda vekalet verebileceğini, mirasın tam tespitinin akabinde kendisine düşen hissede vekalet verdiği bireylerin diledikleri üzere tasarruf edebileceklerini net bir biçimde tabir etti. Yani, Menzil’de yaşanan ıstırap, terekenin taksimi arbedesi hiç olmadı ve olmaz da!

MENZİL’İN İDARESİNDE BİR KAHIR VAR MI
Menzil’de merhum Seyyid Abdulbâkî Hazretlerinin halifesi olan üç evladı da irşad faaliyetlerine devam ediyorlar. Herkes irşad için kendisine ayrılan yerde hizmetine devam ediyor. Müntesipler kime bağlı olduklarına bakılmaksızın Cami’den, çorbahaneden, erkek ve bayan dergahından ve sâir hizmetlerden ortaklaşa istifade edebiliyorlar.

Artık bir ilçe hacmine erişen köyün geleneklerinde, aile büyüğünün bütün bu hizmetleri deruhte etmesine dair bir teâmül var. Vefatı müteakiben kendisine bu işin yürütülmesi için teklif götürülen büyük amca S. Abdulhalim Elhüseynî, sıhhat problemlerinden ötürü bu işi yapamayacağını belirterek Seyyid Muhammed Sâkî Hazretlerinin lehine feragat ediyor. Öteki amcalar ve köyün kâhir ekseriyetinin kabulü ile görev o günden beri kardeşlerin büyük ağabeyinde. Köyün, caminin, dergah hizmetlerinin idaresiyle alakalı yaşanan kayda paha bir sorun yok! Sorun bu da değil!

DERGAH, MEDRESE VE VAKIFLARIN STATÜSÜ VE PAYLAŞIMI
İlk günden bu yana tartışmaya konu olan husus işte budur. Dergah, medrese ve vakıflar miras mıdır değil midir? Miras değilse paylaşım ne formda olacaktır? Kime intisap ettiğine bakılmaksızın ortak bir kullanım imkanı olabilir mi olamaz mı?

Seyyid Muhammed Sâkî hazretlerinin bu konuda artık herkes tarafından bilinen kanaatini hatırlayalım: “Buralar Ümmet-i Muhammed’in paraları ve emeği ile yapılmıştır. Şahsî mirasa dahil edilmesi mümkün değildir!” Ailenin öbür fertlerinin de bu hususta öteki türlü düşünebileceğine ihtimal vermiyorum!

Şöyle bir misal üzerinden düşünelim. Bin kişi var, geride kalan otuz yılda onların çaba ve imkanlarıyla yüz dergah ve vakıf binası yapıldı. Pir Efendinin vefatının akabinde bu bin kişinin büyük çoğunluğu bir zata, kalanı da başka iki zata intisap etti. Kelam konusu mülkleri yapanların büyük ekseriyeti bir yerde kaldı lakin tapular ve kullanım yetkisi bir diğer yerde. Siz olsanız ne yaparsınız?

HİÇ KİMSEYİ MAĞDUR ETMEDEN BU İŞ NASIL ÇÖZÜLÜR
Bu vakte kadar ortak kullanımdan mahkemeye, uzlaşmaya çalışmaktan dergah önü kavgalarına kadar pek çok alternatif tahlil yolu (!) denendi fakat hiçbiri başarılı olmadı. Geçtiğimiz günlerde Bilecik’ten gelen haber bu kapıyı sevenler nezdinde bir umut ışığına dönüştü. Zira sıkıntıyı Bilecik özelinde suhûletle ve muhabbetle çözmeyi başardılar.

Şöyle ki: On sofi ve bir dergah olduğunu düşünelim. Altı kişi bir zata dört kişi başka zata müntesip. Ortalarında konuşarak dediler ki: “Biz burayı birlikte yaptık. Artık ise bir ortada olamıyoruz. O vakit bu dergahın ederini hesaplayalım. Altı kişi bu mülkün fiyatının yüzde kırkına tekabül eden meblağı dört şahsa versin. Dört kardeşimiz de kendilerine yeni bir dergah alsınlar.”

Şahane bir tahlil değil mi?

İl vilayet böylesi bir çalışma yapılarak dergahların, medreselerin ve vakıf binalarının taksimi pekala gerçekleştirilebilir. Bu suretle tezviratın, fitnenin, arbedenin önüne geçilebilir. Menzil mirasla, arbedeyle, polemikle değil; on yıllardır olduğu üzere ilimle, irşadla, hizmetle anılmaya devam edebilir.

Bu kapıya değer ve gönül veren veren bütün kardeşlerim ismine niyazım, bu konuda kelam sahibi olan şahısların inisiyatifi ele alarak Bilecik Tahlil Protokolünü başka bütün dergah, vakıf ve medreselerdeki ihtilafın tahlili için suhûletli bir yol haritasına dönüştürmeleridir.

Mevlâ kerimdir.”