İBB soruşturması kapsamında Silivri’deki Marmara Cezaevi’nde tutuklu bulunan eski CHP Milletvekili Aykut Erdoğdu, BirGün gazetesine bir mektup gönderdi.

Erdoğdu, CHP’nin tutuklu cumhurbaşkanı adayı ve İBB Başkanı Ekrem İmamoğlu’nun hücresiyle kendi hücresi ortasında 100 metre olduğunu belirterek, “Ekrem Başkan’ın bu azap hanede, hücrede, tecritte o güçlü ve vakur duruşunu gurur ve hayranlıkla izliyorum” dedi.

CHP Genel Başkanı Özgür Özel için “can dostum” diyen Erdoğdu, “Sayın genel liderim Özgür Özel’in tek başına bir ordu üzere uğraşını hücremden izliyorum. Son kelam olarak bu gazeteyi okuyanları çok seviyorum. Enseyi karartmayın. Çaba edeceğiz, kazanacağız ve her şey çok hoş olacak” satırlarını yazdı.

“EĞER BASKIN GÜÇ HEGEMONİK HALE GELMİŞSE”

Erdoğdu’nun mektubu şöyle:

Silivri 9 No’lu Ceza İnfaz Kurumu B1/6

Demokrasilerde dört farklı kuvvet, tıpkı vakitte dört farklı risk vardır. Bu kuvvetlerden birisi başkası üzerinde tahakküm kurmaya, kendi iktidarı için öteki bir kuvveti kullanmaya başladığında demokrasinin temeli olan özgürlük ortadan kalkar. Özgürlüğü olmayan köleleşir. Sonra bu köle kuvvetler halkı köleleştirir.

Bu güç istikrarında kuvvetler de yeknesak değildir. Kuvvet içinde birbiriyle rekabet eden kutuplar vardır. Bu çabayı yasama organında berrak bir biçimde “siyasi partiler” olarak görebiliriz. Yasamada net olarak görülen bu kutuplar, bir ölçü yürütme içerisinde de görülmekle birlikte, temel olarak yargı ve medya içerisinde -yasama kadar olmasa dahi- gözle görülür bir gayret içindedirler.

Eğer baskın güç hegemonik hale gelmişse yalnızca kendi gücünü değil karşı gücü de denetim etmeye başlar. Özgürlük ve demokrasi açısından asıl tehlike hegemonik güç değil denetim altına alınmış muhalif güçtür. Devlet gücünü ve aklını ele geçirmiş hegemonik güç bu ele geçirmeyi, en muhalif görüneni denetim ederek en tesirli seviyede sağlar. Bu bir cins hudut denetimi üzeredir. Baskıyı artırarak muhalif gücün irrasyonel formda radikalleşmesini sağlamak suretiyle kitleselleşmesini maniler. Bu irrasyonel radikalleşmenin çelişkiyi derinleştirerek ihtilali hızlandıracağı istikametindeki şirin felsefi tartışmalar ise “geçiştirme” hedefli kullanılır.

***

Bu bilinmeyen devşirme süreci içerisinde en sert görünen muhalifler, iktidarın gösterdiği yolda, iktidarı yavaş kalmakla eleştirir örneğin. O denli ki neredeyse Suriye’de, Kürtlerin üzerinde kimyasal silah kullanmadığı için iktidar daha az milliyetçi olmakla suçlanır. İktidarın kendi eliyle yarattığı FETÖ ile gayret ismine tüm hak ve özgürlükler iktidarın buyruğuna verilir. Bu durumdan kuşku duyanlara kripto FETÖ’cü muamelesi yapılır. Bu devşirme muhaliflerin “devletin bekası” hikayesi tutarsız bir sinema senaryosu üzere haritalar üzerinde anlatılır. Maksat mevcut idarenin yanında hizalanma utancını bir büyük hikayenin ardına saklamaktır.

Ülkede muhalefetin kalesi yargı bombardımanıyla yıkılmaya çalışılırken ve bu süreçte yargıya inanç yerle yeksan olmuşken bir anda magazin operasyonları başlar. Ünlülere uyuşturucu ve fuhuş operasyonları yapılır. Bayanların vücutları, görgüsüz varlıklı erkeklerin kabalığı, fenomen diye tanıtılan görmemişlerin özel hayatı toplumun gözüne sokularak devasa siyasi operasyonlar unutturulmaya çalışılır.

Bireyin ve ulusun en değerli varlığı iradesidir. Bu irade, lakin seçme hakkıyla tecelli eder. Konutunu, işini, eşini, otomobilini vs. seçemeyen bir insan birey değil eşyadır. Seçme hakkına siyasi tercih hakkı da dahildir. Hatta, siyasi tercih hakkının yanında eş seçiminden iş seçimine kadar tüm tercihler ikincildir. Bir ulusun seçme hakları elinden alınırken magazin operasyonları üzerinden gündem yaratan muhalif medya, işte bu devşirilmiş muhaliflerin beden bulmuş halidir.

***

Bu kapsamda bir de yetkinlik, birikim ve niyet sorunu var. Sıkıntıyı tüm taraflarıyla ve derinliğiyle anlayamama halinin sığlığı bir risk olarak karşımıza çıkıyor. Bunun kendimce onlarca örneğine rastlıyorum. Bugün ülkede açlık ve yoksulluk kol geziyor. Vatandaşın canını yalnızca açlık mı yakıyor, yoksa tıpkı anda yaşanan o büyük zenginlik de canlarını çok yakıyor olabilir mi? Yahut Türkiye’de milyonlarca insan bir formda bu adaletsiz yargı tarafından sabıkalı olarak damgalanmış durumda. Bu insanları gaz odalarında imha mı edelim yoksa yaşamak için kabahat işlemek zorunda kalanları anlamaya ve kazanmaya mı çalışalım? Sanki birtakım elitist kodlar hayatın gerçeğini ve hayatın içindeki gri insanları anlamamıza mahzur mi? Bölgesel kalkınmayla uyuşturucu kullanımı ortasında bağ kurabilecek kadar derin düşünebiliyor muyuz? Aslında temel soru; ne kadar düşünebiliyoruz? Yoksa düşünme gücümüzü telefonlarda kaydırarak uygunca yok mu ettik? İnsanlık tüm kürede teknolojiyle medeniyeti yok ederken biz hâlâ aydınlanma sürecinin birkaç asır gerisinden gelen ilkel tartışmalarla mı boğuşuyoruz? Pragmatik ABD, rasyonel Avrupa’yı felç ettikten sonra mistik Doğu’ya yenilecek mi? Dünyayı bu hale kapitalist Amerika’nın denetim edilemez şirketleriyle Marksist/Maocu Çin’in ezilmiş personel sınıfı mı getirdi? Kapitalist şirketlerle Marksist çalışanların bu koalisyonu insanlığın sonunu mu hazırlıyor? Silivri’de hücremde aklımda mecnun sorular var.

“İMAMOĞLU GÜÇLÜ, ÖZEL TEK BAŞINA ORDU”

Bu yazımı/mektubumu iki sevgili dostuma dair tespitlerimle bitireyim. Ekrem Başkan’la hücrelerimiz ortasında en fazla 100 metre var. Ekrem Başkan’ın bu azap hanede, hücrede, tecritte o güçlü ve vakur duruşunu gurur ve hayranlıkla izliyorum. Bir de can dostum Sayın Genel Başkanım Özgür Özel’in tek başına bir ordu üzere gayretini hücremden izliyorum. Son kelam olarak bu gazeteyi okuyanları çok seviyorum. Enseyi karartmayın. Çaba edeceğiz, kazanacağız ve her şey çok hoş olacak.