Babanın, amcaların, dayıların profesyonel sürücü olduğu konutta doğdu. Babası o doğduğunda kamyon sürücülüğüne geçmiş olsa da konuta giren ekmeğin büyük kısmını Karşıyaka Şemikler durağında çalıştırılan minibüs karşılıyordu.

Babasının tesiri ile daima büyük otomobil kullanmak istedi. Birinci Magirus minibüs direksiyonuna geçtiğinde, 16 yaşındaydı. Ehliyetini aldığı 18 yaşından bu yana kamyon da kullandı, TIR da.

Çocuklarını bazen kendisinin, bazen sürücünün kullandığı minibüsü ile büyüttü. Bayan olarak minibüs sürücülüğü yapmanın hiçbir zorluğunu yaşamadı. Tersine onu direksiyonda gören yolcular, birlikte fotoğraf çektirmek isteyecek kadar etkilendi yaptığı işten.

Türkiye’de minibüsçülükte birinci uzman olan Hatice Korkmaz, ayrıyeten bu yıl üniversite imtihanına girmek için hazırlanıyor. Üniversite imtihanına 19 yaşındaki oğluyla birlikte girecek olan Korkmaz, işletme okumak istiyor.

Ekmeğini erkek hâkim iş kolunda kazanmakla da yetinmeyen iki çocuk annesi Hatice Korkmaz, 30 Martta yapılacak olan İzmir Minibüsçüler Esnaf Odası seçimlerinde 2 erkek adayın karşısına çıkıp, bin 284 erkeğin başkanı olmaya hazırlanıyor. Hatice Korkmaz ile halk ortasında “dolmuşçuluk” olarak bilinen minibüs sürücülüğü ile hayatını konuştuk.

-Hangi hatta minibüs sürücülüğü yapıyorsunuz ?

Karşıyaka Şemikler’de. Babamların 1968 yılında kurduğu durakta çalışıyorum. Hala birebir duraktayız. Hiçbir vakit değişmedi yerimiz. Çok eski geçmişimiz var bizim bu durakta. Babam vefat edeli 24 sene olacak. Ben her gün sistemli olarak işe çıkmasam da 18 yaşından beri bu işin içindeyim ve bugün 45 yaşındayım, 27 yıldır dolmuşçuluk yapıyorum. Biz ağabeyimle babamın mesleğini sürdürmenin çabasını verdik.

-Sizi bu işi yapmaya iten ne oldu?

Babamdan ötürü büyük otomobillere bir hevesim, bir merakım daima vardı. Ben 16 yaşındayken otomobil sürmesini öğrendim. Hem de Magrius’ta öğrendim. Çocukluğumdan beri esasen bir hevesim vardı. Babamdan sonra da işini sürdürmek istedim. Otobüs de kullandım, TIR da sürdüm. Yani büyük araçlara karşı bir sempatim var.

-Otobüsü, TIR’ı hevesinizi almak için mi kullandınız, mecburiyetten mi?

Biz otobüs işi de TIR işi de yaptık. Lakin ben olağan daha çok meraktan, hevesten kullandım. Babamın kamyonu vardı, onun sürücülüğünü de yapıyordu. Abimin ticari taksisi vardı. Sonra kuzenimle ortak otobüs aldılar. Ondan sonra TIR aldı ağabeyim. Bir defasında TIR’lar yolda kaldı. O vakit gittim, TIR’ın birini ben getirdim. Yani kullanabildim. Her türlü aracı kullanabilirim.

-Sizin bütün aile sürücü galiba…

Benim amcalarım babamdan da evvel sürücüymüş. Babam, amcam, amcamın oğlu kuzenler falan 5-6 kişi kurmuşlar bu durağı. Dayılarım, amcalarım, kuzenlerim hepsi sürücü. Babam, 68’den, 1980’e kadar minibüs sürücülüğü yapmış. Ben doğduktan sonra kamyon işine geçmiş, lakin dolmuşumuz daima devam etmiş. Kuzenlerim hafriyat işiyle uğraşıyor. Lakin sonuçta kamyonların sürücülüğünü de yapıyorlar. Gençler daima kendilerinden evvel kurulan işleri geliştirmiş, büyütmüş.

-Yolcular nasıl karşılıyor bayan minibüs sürücüsünü?

Yolcular çok şad kalıyor. Memnun oluyorlar beni görünce. Beni görenlerden kimileri çabucak fotoğraf çekip paylaşıyorlar.

-Minibüs sürücülüğü, daha doğrusu dolmuşçuluk sıkıntı mu?

Eskiden daha hoştu de artık hakikaten çok güç. Eski saygınlığı yok dolmuş sürücülüğünün. Bayağı bir düşüşe geçtik biz mesleğimizde hizmet konusunda. Artık beşerler eskisi kadar tercih etmemeye başladı bizi. Araçlarımızın modelleri çok düştü. Evvelce çabucak herkes 2 senede bir, 3 senede bir araçlarını değiştirirdi. Bugün kimse otomobilini yenileyemiyor, tam karşıtı araçların modelini düşürüyorlar. Bu da hizmet olarak sorun çıkarıyor. Yolcunun konforu için gerekli klima, kalorifer üzere şeylerde daima sorun yaşanıyor düşük modelli otomobillerde.

Şu anki hizmet ile eski hizmet ortasında dağlar kadar fark var. Bir de bu ayakta yolcu sıkıntısını aşamadık biz bir türlü. Odamız bununla ilgili hiçbir çalışma da yapmadığı için bu türlü bekliyoruz.

-Ne istiyorsunuz?

Otobüste ayakta gitmek hür, fakat dolmuşta yasak. Onlar da kamuya hizmet ediyor biz de kamuya hizmet ediyoruz. Dolmuşta ayakta seyahat riskliyse otobüste de riskli. Mazot fiyatları çok yüksek. Yolcu sayımız çok az. Ayakta yolcu almazsak fiyatlar kurtarmıyor. Ayakta yolcu almak zorundayız.

Minibüslerin Kentkartlı sisteme geçmesi, ayakta yolcu almamıza müsaade verilmesi ve devlet takviyesi almamız halinde bir sıkıntımız kalmıyor bizim. Şu an bin 285 tane dolmuş varsa bunun en fazla 400 tanesi yeterli araçtır. Geri kalanı çok düşük model. Kentkarta geçilmesi halinde minibüslerimiz de yenilenecek. Menemen’de bu denendi, iki taraf da çok şad.

-İzmir’de sizden diğer bayan minibüs sürücüsü var mı?

Benim dışımda bir Dilek Hanım var. Şimdi 9 aydır çalışıyor dolmuşta. O, Örnekköy Durağı’nda çalışıyor. Fakat olağan benim niyetim bayan sürücülerin sayısını arttırmak. Aslında topluluğumuzda daha çok bayan olur ancak duraklarımızın sistemsiz oluşu, duraklarda tuvaletin bile olmaması sayıyı azaltıyor. Ben artık tuvaleti bile olmayan durağa bayan sürücüsü nasıl alayım? O yüzden insanlara cazip gelmiyor.

-Dolmuşçuluk bayanlar için taksi şoförlüğünden daha inançlı sanırım…

Tabii güzergahın muhakkak. Kalktığın yere geri dönersin. Riski yok.

-Siz 27 yıldır bir kahır yaşadınız mı bayan olarak?

Ben esasen içlerinde büyüdüm. 27 yıldır bu işin içindeyim. Sürücülerle kardeş üzere olduk. Nasıl davranacağımı, nasıl konuşacağımı çok güzel biliyorum. Bu işi yapmak isteyen bayanlar da kahır çekmez bence. Artık bayanlar her işi yapıyor. Sen kendini bilip oturursan hiç kimse bir şey yapmaz. Seni bacısı kabul eder. Ben onların lisanından de ruhundan da anlıyorum.

-Babanız istemiş miydi sizin minibüste çalışmanızı?

Zaten beni yetiştiren oydu. “İstedikten sonra her işi yapabilirsiniz. Hiçbir vakit hiçbir şeyden korkmayın” kederi daima. Bizi özgüvenli yetiştirdi. Ablalarım meraklı çıkmadı. Onlar otomobil bile sürmüyorlar.

-Çocuklarınızın bu işi yapmasını ister misiniz?

Vallahi isterim. Ben bu işi babamdan devraldım. Babam beni bu işi yaparak büyüttü. Ben de çocuklarımı bu işle büyüttüm. Dedelerinin işine sahip çıkmalarını isterim. Sürücü olarak çalışmasalar da otomobile sahip çıkmalarını, bu işi yaşatmalarını isterim. Manevi kıymeti çok büyük bizim için. Oğlum 19 yaşında, bu işe istekli. Fakat bu yıl üniversite imtihanına girecek. Daha doğrusu üniversite imtihanına birlikte gireceğiz. Ben de bu kadar yıl orta verdikten sonra üniversite imtihanına hazırlanıyorum.

-Ne okumak istiyorsunuz?

Ben İzmir’de, hatta Türkiye’de minibüsçülükte birinci bilirkişiyim. Bugüne kadar bir uyuşmazlık olduğunda daima trafik polisleri olaya bakmış. Ben kurslara gittim, eksper oldum. Bunu daha ileriye götürebilmek, daha çok bilgi sahibi olabilmek için üniversiteye gideyim dedim. Bunun için de en uygunu işletme fakültesi olur üzere geldi. İşletme okumak istiyorum.

-Neden Oda Başkanı olmak istiyorsunuz?

Bir orta küçük bir durak başkanlığı da yaptım. O beni biraz hırslanırdı aslında lider olabilirim, bir şeyleri düzeltebilirim diye. Biz Karşıyaka Mavişehir’de olduğumuz için kimi yerleri göremiyoruz ancak İzmir genelinde meşakkat olduğu için lider adayı olmaya karar verdim.

Oda liderlerimiz bugüne kadar hiç kimseye dokunmamışlar. Ben mümkün olduğunca sürücüme de sınır sahibine de dokunmak, tahlil odaklı olmak istiyorum ki bu zorluğu aşabilelim. Bayan eli bedelse her şey güzelleşir diye düşünüyorum.

Berrin Tuncel Birer